Ondanks de baby en allerlei andere beslommeringen, vind ik het leuk om af en toe eens wat dingen te doen waar ik normaal gesproken overdag geen tijd voor heb. Zo ben ik gistermiddag naar De Balie gegaan, waar het nieuwste fotoboek gepresenteerd van Geert van Kesteren getiteld "Bagdad Calling", over Iraakse vluchtelingen. Tijdens deze bijeenkomst ging Joris Luyendijk in gesprek met diverse gasten over de humanitaire gevolgen van de oorlog in Irak. 
Toen ik er net zat was ik er even bang voor dat het een 'kommer en kwel' verhaal ging worden over een uitzichtsloze toestand in Irak. Gelukkig waren er bijvoorbeeld Anneke van Ammelrooy (Nederlandse journaliste die samen met haar man de in Irak populaire kwaliteitskrant al Sabah al Jedid runt) en een Irakees die in Nederland Chirurg in opleiding is. Zij konden aardig relativeren; naast de ellende (die er uiteraard wél is) is er ook het gewone leven dat doorgaat.
Hulp aan groepen vluchtelingen in Jordanië is volgens mij makkelijk (en makkelijk in grote hoeveelheden te slijten) maar op de lange termijn zinloos (die mensen moeten immers terug). Hulp op lokaal niveau is lastiger te realiseren en op zowel de korte als lange termijn effectief. Zo blijkt geld voor huisvesting van terugkerende Iraakse journalisten niet te realiseren. Zo, dat is gezegd ;-).
